Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Μνήμη-Ταυτότητα-Παρελθόν

Το Παρελθόν




Το παρελθόν μας καθορίζει γι’ αυτό που είμαστε σήμερα. Το παρελθόν είναι μια νύχτα που δεν έχει ξημέρωμα, είναι η πιο ωραία ζάλη, με την ανάμνηση μεθάς, χαμογελάς και όταν στο σήμερα ξυπνάς να κοιμηθείς ζητάς και πάλι, το σήμερα αύριο θα είναι παρελθόν αλλά η ζωή μας, και το πού και πώς βρισκόμαστε εδώ που είμαστε, δεν εξαρτάται πάντα από εμάς, αλλά και από τους προγόνους μας, τους παππούδες, τις γιαγιάδες μας και τους γονείς μας. Ο τόπος και ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώσαμε και μας μεγάλωσαν επηρεάζει το πώς χειριζόμαστε μια κατάσταση, το πώς θα σκεφτόμαστε, το πώς θα μιλάμε και πολλά άλλα, και γι’ αυτό το λόγο όλοι μεταξύ μας είμαστε διαφορετικοί. Από το παρελθόν μας μαθαίνουμε πώς να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, μαθαίνουμε από τα λάθη που είχαμε κάνει και γι’ αυτό, όσο περισσότερο χρόνο ζούμε, μαθαίνουμε τον τρόπο πώς να έχουμε μια ευχάριστη ζωή τουλάχιστον, έτσι θέλω να πιστεύω.
Το παρελθόν όμως δεν επηρεάζει όλους μας για καλό, δεν επηρεάζει όλους μας να γίνουμε καλύτεροι από χθες. Αρκετοί άνθρωποι μεταδίδουν την αρνητικότητα και τη δυσαρέσκεια που μπορεί να οφείλεται στο παρελθόν τους και, πολύ απλά, παραμένουν στη γκρίζα φυλακή, σε κάποιους αρέσει η μοναξιά, η κατάθλιψη, τους αρέσει το γκρίζο, ενώ κάποιοι άλλοι δεν ξέρουν πώς να ξεφύγουν. Το παρελθόν, πολλές φορές, μας κρατάει ζεστά στις αναμνήσεις και κρύα, επίσης. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο που έχουμε διότι ξέρουμε πως δεν θα είμαστε για πάντα εδώ και δεν πρέπει να παραμένουμε στο παρελθόν, είτε είναι δυσάρεστο είτε ευχάριστο, αλλά πρέπει να φτιάξουμε ένα καλύτερο και υπέροχο παρελθόν για εμάς και τους ανθρώπους γύρω μας.

Τζωρτζίνα Βάτα

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Λογοτεχνία




«Πιστεύω πως είμαι καταδικασμένος να με εκμεταλλεύονται οι μεγαλύτεροι. Και το χειρότερο είναι ότι πρέπει να δουλεύω γι’ αυτούς. Να κάθομαι στα ορυχεία τους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν τη μπορώ αυτή τη ζωή. Μακάρι να ήμουν και εγώ σαν τους άλλους.»
Ένα παιδί που δουλεύει στα ορυχεία εξόρυξης κοβαλτίου για τις μπαταρίες των κινητών


«Καλημέρα Κίττυ
Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα γιατί με τους γονείς μου θα πάμε ταξίδι με αεροπλάνο στη θεία μου. Θεέ μου, είμαι τόσο χαρούμενη! Θα σου γράψω μόλις φτάσω και θα σου πω ό,τι συναρπαστικό μου συμβεί! Και θα μου πάρουν όλα τα δώρα που ήθελα! Νιώθω υπερήφανη. Και θέλω να συνεχίσω να νιώθω έτσι. Και θα μου πάρουν το ακριβότερο κινητό. Είναι τέλειο!
Το κινητό μου είναι ένα πολύ ωραίο και συγκινητικό δώρο για μένα. Θα ήθελα να αποκτήσω και άλλα τέτοια, ακριβά κινητά.»
Ένα παιδί σε μια ευρωπαϊκή πόλη

Δήμητρα Μιντζιόλι


Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Λογοτεχνια




-Εσύ που αποκαλείς τον εαυτό σου άνθρωπο,
Έχεις βοηθήσει ποτέ κάποιον άγνωστο που σου ζητάει λεφτά;
-όχι φίλε μου, αυτοί είναι όλοι εξαρτημένοι από ναρκωτικά...δε δίνω τη συγκατάθεση και τα λεφτά μου για να πάρει τη δόση του ο κάθε κατεστραμμένος.
-έχεις μαζέψει ποτέ αδέσποτο;
-όχι φίλε μου, τα ζώα απ’ τη φύση τους φτιάχτηκαν για να ζουν ελεύθερα, αν κάποιο έχει ένα πρόβλημα ποιος είμαι εγώ να αλλάξω

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Έρωτας

Ο έρωτας, λένε πολλοί......


Ο έρωτας, λένε πολλοί, ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. Εγώ πιστεύω ότι είναι το χειρότερο πράγμα, όπως λέει και η παροιμία, «ο έρωτας είναι μια χαρά και δέκα πόνοι». Όταν ρίχνεσαι στον έρωτα, χάνεις πολλά και κερδίζεις λίγα. Χάνεις τους φίλους σου γιατί δίνεις μεγαλύτερη σημασία για κάτι που ίσως δεν κρατήσει και πολύ. Το θέμα είναι ότι είμαστε άνθρωποι και όχι θεοί, άρα κάνουμε λάθη. Λένε μερικοί ότι ο χρόνος θεραπεύει τις πληγές, εγώ λέω ότι η λογική και η αυτοσυγκράτηση θεραπεύει και ξεπερνά τα προβλήματα. Αυτό που εννοώ είναι να ερωτευτεί ο καθένας αλλά να προσπαθήσει να έχει κι ένα σχέδιο Β΄… άμα στραβώσει κάτι.
Αλλά το συμπέρασμα είναι ότι δεν έχει σημασία τι γράφει ο κάθε ψυχολόγος, ή ο κάθε συγγραφέας στο χαρτί του εγώ προκαλώ κάθε ερωτευμένο, ή …λυπημένο, να γράψει τη δικιά του ιστορία και να γεμίσει το χαρτί με το δικό του μελάνι και να μην επηρεάζεται από κανέναν και τίποτα!

Δημήτρης Λαυκιώτης